| Κριτικές
Κριτική της Αναστασίας Παρετζόγλου για το Κολιέ της Ελένης
Το Κολιέ της Ελένης
Αν με ρωτήσετε τι με ακολουθεί ακόμη, μέρες πολλές αφότου είδα την παράσταση, θα σας πω τρία πράγματα: το βαθύ ανατολίτικο βλέμμα, γεμάτο καημό, του Βαγγέλη Ρόκκου, οι εσωτερικοί κραδασμοί της Τατιάνας Λύγαρη, το βουβό πένθος της Ανατολής Αθανασιάδου. Ένα δύσκολο στην απόδοσή του έργο, μέσα στα ελάχιστα τετραγωνικά ενός βαγονιού, ευτύχησε σκηνοθετικά και υποκριτικά χάρη σε μια έξοχη διανομή και σε μια «πνιγμένη» συγκίνηση που διαπνέει το έργο και που γλαφυρά αλλά εξαιρετικά ρεαλιστικά αποδίδουν οι τρεις πρωταγωνιστές. Και οι τρεις ηθοποιοί δημιουργούν εικόνες με το παίξιμό τους, αναπαριστούν την πόλη όπου διαδραματίζεται η δράση, απελευθερώνουν αισθήματα, μυρωδιές, χρώματα, σκόνη, χώμα, πάθη… Και όλα αυτά μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο, ένα απίστευτα λιτό σκηνικό, με εργαλείο το σώμα και την ψυχή τους. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη, σε βάζει αμέσως στο νόημα, δημιουργεί εικόνες από το πουθενά. Πολύ καλή η μετάφραση της Μαρίας Ευσταθιάδη και η κίνηση της Ζωής Χατζηαντωνίου. Μια δουλειά ιδιαίτερη, που έρχεται να σε ταρακουνήσει, να θυμίσει τις συνταρακτικές διαφορές ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση και να σου αμφισβητήσει, εντέλει, τις αξίες του καταναλωτισμού.
DOWN TOWN
Αναστασία Παρετζόγλου |
Αρχείο .doc