| Κριτικές
Κριτική της Ιλειάνας Δημάδη για τον Έβδομο Σταθμό - Αποπλάνηση μιας κούκλας
Φανταστείτε μια χώρα όπου οι θεατρίνοι είναι του έθνους η καταισχύνη και οι βιολιστές οι ελεεινοί ληστές. Το αντιδικτατορικό παραμύθι του σούπερ σταρ των παιδιών έρχεται να χαϊδέψει τα κουρασμένα αφτιά των μεγάλων.
Δικτάτορες και οικονομολόγοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι το θέατρο, εν μέσω διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, θα υπακούσει στο νόμο της φθίνουσας οριακής χρησιμότητας, θ΄αρχίσει να εκτιμάται ως «κατώτατο» αγαθό και θ΄αντικατασταθεί από πιο επείγουσες ανάγκες. «Ποτέ!», βρυχάται ο παραμυθάς και εγκληματολόγος Ευγ. Τριβιζάς, ακριβώς όπως η τίγρη από τη Σουμάτρα στον «΄Εβδομο Σταθμό» του. Στο αλληγορικό σύμπαν του έργου, ηθοποιοί και θεατές επιβαίνουν στο τρένο που εκτελεί το τελευταίο δρομολόγιο εξόδου από μια απολυταρχική χώρα, όπου η τέχνη θεωρείται αντιπαραγωγική, οι καλλιτέχνες λαίλαπα του έθνους και το θέατρο ματαιόσχολο επάγγελμα. Τρείς καταζητούμενοι θεατρίνοι (ο επικοινωνιακός Χ. Μπόσινας ως σπιρτόζος ζογκλέρ, η ντελικάτη Τζ. Παλαιοθόδωρου ως μπαλαρίνα και ο ευφρόσυνος Δ. Μενούνος ως αθεράπευτος ντράμερ) δραπετεύουν με το τρένο, αλλά συλλαμβάνονται για να θανατωθούν στον επόμενο σταθμό. Οι μελλοθάνατοι, σαν άλλες Σεχραζάντ, ζητούν τις δικές τους «Χίλιες και μία νύχτες»: να παίξουν θέατρο προκειμένου να καθυστερήσουν την εκτέλεσή τους. Μας αφηγούνται, λοιπόν, την αλληγορική περιπέτεια της Αμορφούλας, η οποία δεν είχε μορφή κι όποιος τη συναντούσε τη μεταμόρφωνε κατά βούληση σε σύμβολο του σεξ ή σε Γεωργία Βασιλειάδου. Η αύρα του παραμυθιού και η τρυφεράδα της παράστασης των αμετανόητων θεατρίνων τυλίγουν σταδιακά τους συνεπιβάτες τους: τον βλοσυρό επιθεωρητή που ερμηνεύει με αγέρωχη κωμικότητα ο Μ.Σορμαϊνης και τον χαζούλη υπαστυνόμο που αποδίδει μ΄ένα ρεσιτάλ γκαγκ ο ξεκαρδιστικός Γρ.Γαλάτης. Ο ευφάνταστος γλωσσοπλάστης Τριβιζάς, με το ιδιοσυγκρασιακό, ομοιοκατάληκτο χιούμορ –γνώριμο σε όσους μεγαλώνουν παιδιά, αλλά κουραστικό στην επανάληψή του, ειδικά σ΄αυτούς που δεν είναι εξοικειωμένοι με το ύφος του-, έγραψε αυτό το διηλικιακό παραμύθι ύστερα από παραγγελία της Τ.Λύγαρη. Εκείνη, πάλι, ενορχήστρωσε σκηνοθετικά τον πλούσιο και παραμυθώδη λόγο του σε μια άρτια και διόλου «παιδική» παράσταση, με δυνατότερο σημείο τις ερμηνείες του θιάσου (παίζουν επίσης οι Αν. Μαριανός, Σ.Ταχτσόγλου, Γ.Τσιδίμης, Τζ.Σκαρλάτου).
«Μια παράσταση φευγιό, ιδανική για το καταπιεσμένο από τη σοβαροφάνεια ενήλικο κοινό»
Αθηνόραμα
Ιλειάνα Δημάδη |
Αρχείο .doc