Θεατρικό Βαγόνι
Ένας ΌμηροςΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
Παραστάσεις: Τετάρτη έως Σάββατο στις 9.00 μ.μ. & Κυριακή στις 7.00 μ.μ.
Κατεβάστε εδώ το Δελτίο Τύπου και το Newsletter (Ενημέρωση: 25/11/2011) για την θεατρική παράσταση.
Στο Θεατρικό Βαγόνι, την Κεντρική Σκηνή του Τρένου-Θεάτρου,
παρουσιάζεται το θεατρικό έργο "Ένας Όμηρος" του Brendan Behan (Μπρένταν
Μπήαν), ενός από τους σημαντικούς Ιρλανδούς συγγραφείς του προηγούμενου
αιώνα, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για ένα δυνατό θεατρικό
κείμενο γραμμένο το 1958, με στέρεη δομή και ενδιαφέροντες χαρακτήρες,
εξαιρετικά επίκαιρο στις μέρες μας και μία μεγάλη παραγωγή για το Τρένο, που
συμπεριλαμβάνει έναν ικανότατο θίασο δέκα (10) ηθοποιών.
Τη μουσική του έργου συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης το 1962 για την πρώτη
παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα από τον θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά. Τα 16
τραγούδια του έργου αφομοιώθηκαν από τον ελληνικό λαό και τραγουδήθηκαν για
δεκαετίες. Το μουσικό θέμα για το «Γελαστό παιδί» χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Ζ»
του Κώστα Γαβρά.
Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μπορντέλο στο Δουβλίνο, όπου συχνάζουν
πόρνες, τραβεστί, πρώην επαναστάτες και απόκληροι της κοινωνίας. Σε μια ζοφερή
ατμόσφαιρα που αντανακλά την παραμόρφωση της κοινωνίας, ένας νεαρός Άγγλος
στρατιώτης κρατείται όμηρος σαν αντίποινα για τη φυλάκιση ενός νεαρού μέλους του
IRA, που πρόκειται να απαγχονιστεί σε μία φυλακή του Μπέλφαστ. Μέσα σ’ αυτήν
την παράδοξη ομήγυρη ξετυλίγεται μία ερωτική ιστορία στον αντίποδα των πολιτικών
σκοπιμοτήτων.
Το μήνυμα του έργου είναι διαχρονικό και παγκόσμιο. Σε περιόδους πολέμων,
κρίσεων, κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων και ανακατατάξεων τα θύματα προέρχονται
πάντα και από τις δύο πλευρές και συνήθως είναι αθώα.
Στην παράσταση συναντιούνται ο Ιρλανδός επαναστάτης Brendan Behan με
την αποστασιοποίηση του Μπρεχτ ενώ τα γνωστά τραγούδια του έργου ερμηνεύουν οι
ηθοποιοί πολυφωνικά, a capella ή με τη συνοδεία οργάνων, τα οποία παίζουν οι ίδιοι
επί σκηνής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Βασίλης Ρώτας - Βούλα Δαμιανάκου
Θεοδωράκης
Λύγαρη
Ντόρα Λελούδα - Δανάη Κουρέτα
Σαπροβαλάκης
Χατζηαντωνίου
Θεοδωρόπουλος
Αλκυώνη Βαλσάρη
Μετάφραση :
Μουσική Σύνθεση : Μίκης
Σκηνοθεσία : Τατιάνα
Σκηνικά – κοστούμια :
Ενορχηστρώσεις : Γιάννης
Χορογραφίες : Ζωή
Φωτισμοί : Δημήτρης
Βοηθός σκηνοθέτις :
Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):
Μιχάλης Αφολαγιάν, Εβελίνα Αραπίδη, Θανάσης Βλαβιανός, Δάφνη Καφετζή,
Παναγιώτης Κλίνης, Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ, Βασίλης Πουλάκος, Κωστής
Τζανοκωστάκης, Έλενα Χατζηαυξέντη και ο μουσικός Απόστολος Θεοδοσίου.
Στο Θεατρικό Βαγόνι, την Κεντρική Σκηνή του Τρένου-Θεάτρου, παρουσιάζεται το θεατρικό έργο "Ένας Όμηρος" του Brendan Behan (Μπρένταν Μπήαν), ενός από τους σημαντικούς Ιρλανδούς συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για ένα δυνατό θεατρικό κείμενο γραμμένο το 1958, με στέρεη δομή και ενδιαφέροντες χαρακτήρες,εξαιρετικά επίκαιρο στις μέρες μας και μία μεγάλη παραγωγή για το Τρένο, που συμπεριλαμβάνει έναν ικανότατο θίασο δέκα (10) ηθοποιών.
Τη μουσική του έργου συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης το 1962 για την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα από τον θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά. Τα 16 τραγούδια του έργου αφομοιώθηκαν από τον ελληνικό λαό και τραγουδήθηκαν για δεκαετίες. Το μουσικό θέμα για το «Γελαστό παιδί» χρησιμοποιήθηκε στην ταινία «Ζ»του Κώστα Γαβρά.
Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μπορντέλο στο Δουβλίνο, όπου συχνάζουν πόρνες, τραβεστί, πρώην επαναστάτες και απόκληροι της κοινωνίας. Σε μια ζοφερή ατμόσφαιρα που αντανακλά την παραμόρφωση της κοινωνίας, ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης κρατείται όμηρος σαν αντίποινα για τη φυλάκιση ενός νεαρού μέλους του IRA, που πρόκειται να απαγχονιστεί σε μία φυλακή του Μπέλφαστ. Μέσα σ’ αυτήντην παράδοξη ομήγυρη ξετυλίγεται μία ερωτική ιστορία στον αντίποδα των πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Το μήνυμα του έργου είναι διαχρονικό και παγκόσμιο. Σε περιόδους πολέμων, κρίσεων, κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων και ανακατατάξεων τα θύματα προέρχονται πάντα και από τις δύο πλευρές και συνήθως είναι αθώα. Στην παράσταση συναντιούνται ο Ιρλανδός επαναστάτης Brendan Behan με την αποστασιοποίηση του Μπρεχτ ενώ τα γνωστά τραγούδια του έργου ερμηνεύουν οιηθοποιοί πολυφωνικά, a capella ή με τη συνοδεία οργάνων, τα οποία παίζουν οι ίδιοι επί σκηνής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ : Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας - Βούλα Δαμιανάκου Μουσική Σύνθεση: Μίκης Θεοδωράκης Σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη Σκηνικά – κοστούμια: Ντόρα Λελούδα - Δανάη Κουρέτα Ενορχηστρώσεις – διασκευή: Γιάννης Σαμπροβαλάκης Χορογραφίες: Ζωή Χατζηαντωνίου Φωτισμοί: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος Βοηθός σκηνοθέτις: Αλκυώνη Βαλσάρη
Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Μιχάλης Αφολαγιάν, Εβελίνα Αραπίδη, Θανάσης Βλαβιανός, Δάφνη Καφετζή, Παναγιώτης Κλίνης, Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ, Βασίλης Πουλάκος, Κωστής Τζανοκωστάκης, Έλενα Χατζηαυξέντη και ο μουσικός Απόστολος Θεοδοσίου.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Τετάρτη έως Σάββατο στις 9.00 μ.μ. & Κυριακή στις 7.00 μ.μ.
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: Ολόκληρο 22 €, φοιτητικό 15 €, κάθε Τετάρτη γενική είσοδος 15 €
Ο χώρος διαθέτει δωρεάν ανοιχτό φυλασσόμενο parking.
Πρόγραμμα INTRO
Κάθε Πέμπτη στις 8.00 μ.μ. οι θεατές, απολαμβάνοντας τον καφέ τους πριν από την παράσταση «Ένας Όμηρος» γνωρίζουν την Ιρλανδία και τον «Όμηρο» του Brendan Behan (Μπρένταν Μπήαν) μέσα από μία 25λεπτη διαδραστική «ξενάγηση» από τη θεατρολόγο – ηθοποιό Σοφία Γαλανάκη.
Κατεβάστε εδώ το Δελτίο Τύπου του προγράμματος.
Είσοδος ελεύθερη
Εμφάνιση/Απόκρυψη όλων των κριτικών
 Κριτική του Γεώργιου Πισσαλίδη για το έργο "Ένας Όμηρος"
Το «Γελαστό Παιδί» στο «Τρένο στο Ρουφ»
Μια εξαιρετική παράσταση του θεατρικού «Ένας Όμηρος» του Μπρένταν Μπήαν είδαμε με αφορμή την επίσημη πρεμιέρα του έργου από την σκηνοθέτιδα Τατιάνα Λύγαρη και έναν εντυπωσιακό θίασο στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο «Τρένο στο Ρουφ».
www.elkosmos.gr
Γεώργιος Πισσαλίδης
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
 Κριτική από το Catisart.gr για το έργο " Ένας Όμηρος"
Στο Τρένο με «Έναν Όμηρο»
Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό
να το παίζεις στο χολ με παιδιά
αν με πάρεις, με πάρεις, με πάρεις
να ’μαι ταίρι σου πια.
… Μα πάνω απ’ όλα αξίζει να ακούσουμε ξανά και ξανά τον επαναστάτη Ιρλανδό να υμνεί την ελευθερία, τη ζωή του και τον έρωτα στην ποίησή του και με τη μουσική του έργου «Ένας όμηρος», γιατί αυτές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και μας δίνουν το κουράγιο να αντέξουμε τα εν Ελλάδι δεινά.
www.catisart.gr
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
 Κριτική στην ιστοσελίδα "pandoxeio.com "
Μπρένταν Μπήαν – Ένας Όμηρος
… Το ένθερμο επαναστατικό θέατρο του Μπρένταν Μπήαν συνδυάζεται εδώ ιδανικά με την αποστασιοποιημένη μπρεχτική θάμπωση, τον ρεαλιστικό λυρισμό, την καμπαρέ αισθητική, μια εξπρεσιονιστική σωματικότητα. Στη μικρή σκηνή δεν υπάρχει κέντρο και απόκεντρο – σε κάθε της σημείο μπορεί να κορυφώνονται τα μικροδράματα των χαρακτήρων. Το κείμενο ανθίζει και διανθίζεται με τα τραγούδια, που ερμηνεύονται από τους ηθοποιούς πολυφωνικά, a capella ή με τη συνοδεία οργάνων, τα οποία παίζουν οι ίδιοι επί σκηνής. Ένα τραγούδι μπορεί να ταιριάξει παντού, να συνεχίσει μετά την τελευταία λέξη μιας φράσης, να ξεκινήσει την πρώτη της επομένης, να συνοψίσει την ιστορία ή να της δώσει μια νέα εικόνα.
… Υ.Γ. Στο πρώτο σιδηροδρομικό κάθισμα ακριβώς απένταντί μου (η σκηνή βρίσκεται στη μέση του βαγονιού, με τα καθίσματα εκατέρωθέν της) διέκρινα την Βούλα Δαμιανάκου. Οι εκφράσεις του προσώπου της, από το χαμόγελο ως την συγκίνηση και τον συλλογισμό, αποτελούσαν από μόνες τους κομμάτι της παράστασης και της αλήθειας της.
http://pandoxeio.com
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
 Κριτική της Μαρίας Κυριάκη για το "Επί Σκηνής "
Ένας Όμηρος
του Brendan Behan
Στο Τρένο στο Ρουφ απολαύσαμε προχθές το θεατρικό έργο του Μπρένταν Μπήαν σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, γραμμένο το 1958 από έναν πολυπρόσωπο θίασο δέκα ηθοποιών οι οποίοι όχι μόνο ερμηνεύουν τους ρόλους της αλλά ταυτόχρονα χορεύουν (ως και ιρλανδέζικα φολκλόρ) τραγουδούν και παίζουν ζωντανά μουσική στα λίγα τετραγωνικά ανάμεσα στα καθίσματα του γνωστού μας θεατρικού βαγονιού, προσφέροντας στο κοινό ανόθευτη συγκίνηση και ένα ρίγος διαχρονικότητας καθώς τα γεγονότα του έργου εμφανίζονται ανατριχιαστικά συγγενή με την τρέχουσα πολιτική μας πραγματικότητα μέσα από την γνωστή σε όλους μας «αόρατη εξίσωση των εξουσιαστικών δομών» που ευνοεί την πλουτοκρατία, εκμεταλλεύεται την στρατιωτική και πολιτική ισχύ, ερμηνεύει με πολλαπλούς όρους την προδοσία ή την απάτη, δυναστεύει τον εξαθλιωμένο λαό, τιμωρεί τους αθώους ή τους αδύναμους κι ηρωοποιεί τους απατεώνες μαζί με τα φαντάσματα ενός υπερτιμημένου παρελθόντος.
… Συνωμοσίες, συρράξεις, εξαγορές και βιαιότητες, καθημερινές χυδαιότητες κι εξαργυρωμένες συμμαχίες συνθέτουν έναν μπρεχτικού τύπου εφιάλτη, ανάμεσά τους θεμελιώνεται ένας παράδεισος με ημερομηνία λήξης που συντρίβει την υποκρισία κι υποθάλπει τα τελευταία ξεφτίδια ανθρωπιάς. Το φινάλε διαθέτει τον κυνισμό μιας Μπρεχτικής όπερας κι επαναπροσδιορίζει με δριμεία δραματικότητα τους ρεαλιστικούς όρους οι οποίοι εν τέλει κατευθύνουν και τον έρωτα και την επανάσταση προς την εξολόθρευσή τους, ανιχνεύοντας πίσω από κάθε υψηλόφρον πόνημα την ακαταπόνητη σύμβαση.
… Η παράσταση κινήθηκε με άνεση στους μικρούς χώρους, εξαφανίζοντας κάθε περιορισμό και προσφέροντάς μας την αίσθηση διαρκούς κίνησης, χορογραφημένης στην εντέλεια κι απλωμένης πέρα από τα φυσικά όρια του σκηνικού χώρου σαν να ήθελε και να μπορούσε διαρκώς να τα υπερβαίνει. Οι ηθοποιοί ερμήνευσαν τους χαρακτήρες τους με κέφι, φυσικότητα και νεύρο αξιοποιώντας στο έπακρο την δυναμική, ρεαλιστική σκηνοθεσία. Το μεταφυσικό στοιχείο που περισσότερο υπονοείται παρά ορίζεται από τον λόγο, αποσοβήθηκε κι οι συρράξεις αποδόθηκαν με ωμότητα, ένταση κι αληθοφάνεια. Η ενδυματολογική και σκηνογραφική αντίληψη ενίσχυσε την σκηνοθετική γραμμή προσφέροντάς μας στοιχεία της εποχής και ταυτόχρονα μια λειτουργική κι ατμοσφαιρική ποιότητα που συμπλήρωσε αρμονικά την vintage αισθητική της παλιάς αμαξοστοιχίας. Χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις αλλά με ενδιαφέρουσες ανατροπές κι υπονομεύσεις στήθηκαν οι βίαιες σκηνές οι οποίες λειτούργησαν αντιστικτικά με τις σχεδόν πένθιμες, πεισιθάνατες, ερωτικές περιπτύξεις του μελλοθάνατου στρατιώτη και της εύθραυστης μικρής ερωμένης του. Μια παράσταση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η οποία δεν αποτελεί μόνο πολιτικό σχόλιο αλλά και μια ενδιαφέρουσα, κυνική, πικρή και κωμική μαζί ανασκόπηση της διαδικασίας της διεκδίκησης του ονείρου, της κατάκτησής του και της επικείμενης διάψευσης η οποία κλείνει το δράμα σαν τραγωδία αφήνοντας την ανθρώπινη φύση οριστικά έκθετη και την επανάσταση σε διαρκή εκκρεμότητα.
Επί Σκηνής
Μαρία Κυριάκη
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
 Κριτική της Δήμητρας Κονδυλάκη για το έργο "Ένας Όμηρος"
Υπάρχει κάτι που μας ενώνει;
… Αν αναρωτιέται λοιπόν κανείς «γιατί αυτό το έργο σήμερα;», η απάντηση κατά τη γνώμη μου δεν βρίσκεται τόσο στο θέμα του και στην παραλληλία μεταξύ της ελληνικής και της ιρλανδικής περίπτωσης, δύο λαών που έχουν εξίσου υποφέρει και διχαστεί υπό την επιρροή των ξένων δυνάμεων. Αυτή η αναγωγή αφορούσε περισσότερο παλιότερες παραστάσεις του έργου όταν η μνήμη από τον δικό μας εμφύλιο ήταν πολύ πιο νωπή. Τώρα, η απάντηση στο γιατί του έργου βρίσκεται κυρίως στον τρόπο του: χορός προσώπων – ομαδική ενέργεια – τραγούδι αλλά και εστίαση μέσω της πλοκής στο πρόσωπο που διαφοροποιείται, στη σχέση του συνόλου με το άτομο, στο πως αντιμετωπίζει η κοινωνία τη διαφορά. Μ΄ αυτόν τον τρόπο, το έργο απαντάει στην ανάγκη να ξαναβρούμε μια συλλογική ταυτότητα αναθεωρώντας όμως την αφοσίωσή μας σε σχήματα που μας αυτοματοποιούν. Γιατί στο σημείο που βρισκόμαστε, δεν υπάρχει πια περιθώριο προβολής της ουτοπίας σε «πραγματωμένα» συστήματα. Η εποχή μας δεν σηκώνει πια τη στρατευμένη τέχνη, χρειάζεται όμως ακόμα τον ρομαντισμό. Ή μάλλον, λόγω της κοινωνικής πίεσης που ολοένα και μεγαλώνει, τον χρειάζεται πάλι. Γι’ αυτό, η φρεσκάδα, το χιούμορ και η απολαυστική αμεσότητα των ηθοποιών καθώς και η νέα ενορχήστρωση των τραγουδιών του Θεοδωράκη που εμβάλλονται λειτουργικά στην παράσταση της Τατιάνας Λύγαρη, καταφέρνουν να μας ξυπνήσουν ένα μαχητικό αίσθημα – καθόλου όμως με στείρο νοσταλγικό τρόπο… Το δέσιμο της υποκριτικής ομάδας, η θέρμη αυτών των φωνών, της καθεμίας ξεχωριστά, το μετρημένο, εξωστρεφές παίξιμο και η καθαρότητα της σκηνοθεσίας διεγείρουν την επιθυμία μιας νέας ενότητας που να απορροφά το ατομικό στοιχείο χωρίς να το ισοπεδώνει. Οι εννέα ηθοποιοί που χορεύουν, παίζουν, τραγουδούν με τον μουσικό που τους συνοδεύει μέσα στη λιλιπούτειων σκηνικών διαστάσεων σκηνή του Τρένου στο Ρουφ κάνουν την ανθρώπινη ενέργεια να ξεχειλίζει…
www.bookpress.gr
Δήμητρα Κονδυλάκη
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
 Κριτική της Ιλειάνας Δημάδη για το Αθηνόραμα
Ένας όμηρος
του Μπρένταν Μπήαν
Σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη
Με το γεμάτο ενέργεια, συγκίνηση και ιδεαλισμό ανέβασμα ενός πολιτικού ιρλανδικού έργου του ’58 σε ατμόσφαιρα καμπαρέ, πλημμυρισμένο στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, γιορτάζει τα δεκαπεντάχρονά του το τρενοθέατρο.
… Ανεβάζοντάς το σαν ρετρό μουσικοθεατρικό θέαμα με εσάνς καμπαρέ, πλημμυρισμένο στα όμορφα, ιστορικής και συγκινησιακής αξίας τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, η Λύγαρη έστησε αυτό το πολυπρόσωπο έργο και οργάνωσε δεξιοτεχνικά τους χορούς και τα τραγούδια του μέσα στα ελάχιστα τετραγωνικά ενός βαγονιού. Σημαντική υπήρξε, βέβαια, η αρωγή τόσο των σκηνογράφων/ενδυματολόγων Ντόρας Λελούδα και Δανάης Κουρέτα όσο και της χορογράφου Ζωής Χατζηαντωνίου αλλά και του ενορχηστρωτή Γιάννη Σαμπροβαλάκη. Η καλοδουλεμένη παράσταση διαθέτει υψηλή ενέργεια, μεστές ερμηνείες, υπόγειο λυρισμό, διάχυτο ιδεαλισμό και κριτική διάθεση, ένα κράμα ρομαντισμού και κυνισμού και αναδίνει, πάνω απ’ όλα, την ανάγκη της ανθρωπιάς και της συλλογικότητας. Οι ηθοποιοί δίνονται στους ρόλους τους, εκθέτοντας ο καθένας τα προσωπικά του ταλέντα και υποστηρίζοντας ολόψυχα την ομαδικότητα του εγχειρήματος, με τους Εβελίνα Αραπίδη (Μεγκ) και Βασίλη Πουλάκο (Πατ) να «ανοίγουν» το έργο δίνοντάς του το σωστό τόνο, με τον Θανάση Βλαβιανό να προσδίδει σουρεαλιστική αύρα με το ρόλο του Μονσιού και τους Κωνσταντίνο Κωτσαδάμ (στρατιώτης Λέσλι) και Δάφνη Καφετζή (καμαριέρα Τερέζα) να ερμηνεύουν με νεανική θέρμη το ζευγάρι των ερωτευμένων.
Όλος ο θίασος είναι καλλίφωνος, όμως ειδική μνεία αξίζει η φωνή της Έλενας Χατζηαυξέντη (Μις Τζίλκριστ), ενώ μία από τις καλύτερες σκηνές είναι το τρελό ντουέτο των Μιχάλη Αφολοαγιάν (ως τραβεστί Πριντσέσα Γκρέις) και Παναγιώτη Κλίνη (ως αμφιφυλόφιλος Μουλέντι) πάνω στον αλληγορικό στίχο «Από χούι παλαβό είμαστε όλοι εδώ!» Κι αν η παράσταση ξεκίνησε σε τόνους κωμικούς και συνεχίστηκε με όρους ιλαροτραγικού πολιτικού καμπαρέ με εμβόλιμα φαρσικά στοιχεία αλλά κι ερωτικές σκηνές, δυνατούς μονολόγους και γοργές στιχομυθίες ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, στο τέλος σύσσωμος ο θίασος κι έμπλεος συγκίνησης μας αποχαιρετά με ένα πολυφωνικά εμπνευσμένο μοιρολόι.
«Αν είναι έτσι ο εμφύλιος, ο Θεός να μας φυλάει από τον αλλόφυλο», ακούγεται κάποια στιγμή στο έργο. Αυτή η φράση, δίκαιη όσο και ντεμοντέ, προσφέρεται ξαφνικά τώρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, κοινωνικής εξαθλίωσης και μαζικής αγανάκτησης, για νέους συνειρμούς. Μήπως τελικά δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως οι ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες βρίσκονται υπό οικονομική απειλή – Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία – υπήρξαν εκείνες που κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα επλήγησαν από σφοδρούς εμφύλιους πολέμους; Μήπως δεν είναι τυχαίο που αυτές οι χώρες βαρύνονται ακόμη από την παρελθούσα, αλλά μη αναστρέψιμη διάλυση του κοινωνικού ιστού και από το συλλογικό – συνειδησιακό, ιδεολογικό και πολιτικό, τραύμα της αδελφοκτόνου Ιστορίας τους, γεγονότα που της κατέστησαν ιδανικά υποχείρια ξένων δυνάμεων; Τέτοια (ρητορικά και μη) ερωτήματα έρχεται να μας υπενθυμίσει φέτος το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα…
ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Ιλειάνα Δημάδη
Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής: Αρχείο .doc
Εμφάνιση/Απόκρυψη όλων των κριτικών
|