Θεατρικό Βαγόνι

«Σπάσε τη σιωπή» από το «Τρένο στο Ρουφ»

…Το έργο, σε ρέουσα μετάφραση (Μαρλένα Γεωργιάδη), με λιτά λειτουργικό σκηνικό και καλαίσθητα κοστούμια εποχής (Ντόρα Λελούδα), με ένα μελωδικό τραγούδι (μουσική Μηνάς Αλεξιάδης, στίχοι Αφροδίτης Μάνου), ευδοκιμεί παραστασιακά, χάρη στη ρεαλιστικής απλότητας, αισθαντική και ατμοσφαιρική σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη και στις καλές ερμηνείες. Η Τατιάνα Λύγαρη κλιμακώνει εύστοχα τη χειραφετούμενη με την εργασία, αριστοκράτισσα. Ο Κώστας Φλωκατούλας, με υποδόρια ειρωνεία υποδύεται τον αριστοκράτη εφευρέτη. Ο Άρτο Απαρτιάν δωρικά ερμηνεύει τον κομισάριο, ενώ ο Σπύρος Περδίου και Θανάσης Βλαβιανός, δυο γραφικούς κοκκινοφρουρούς. Πολλά υποσχόμενη είναι η ερμηνεία του νεαρού ηθοποιού Φοίβου Ριμένα. Η καλύτερη, απόλυτης φυσικότητας, αλήθειας και χαρακτηρολογικής ακρίβειας ερμηνεία, είναι της Θωμαΐδας Ανδρούτσου (υπηρέτρια).

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Αριστούλα Ελληνούδη, 29.3.2006 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Ταξιδεύοντας με το θίασο του Τσάρου

Το Travel for All σας προτείνει τη θεατρική παράσταση «Σπάσε τη Σιωπή» στην αμαξοστοιχία του Ρουφ που παίζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά. Θα σας δώσουμε ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες…όπως η απαραίτητη κράτηση αρκετές ημέρες πριν.

Στο τηλέφωνο θα ακούσετε τη γλυκιά και ευγενική φωνή της κυρίας Καίτης, που είναι υπεύθυνη για το σπιρτόκουτο βαγόνι. Το εισιτήριο σας θα στοιχίσει 23 ευρώ και θα το παραλάβετε από την ατμοσφαιρική είσοδο του τρένου. Μπορείτε να πιείτε το ποτάκι σας ή ένα δυνατό καφέ πριν το ταξίδι. Αξίζει και επιμένουμε να κάνετε κράτηση στο εστιατόριο του τρένου για ένα απολαυστικό δείπνο μέσα στην τέχνη. Γαρίδες με φοινόκιο και σταγόνες ούζου…έτσι απλά για να πάρουμε μια γεύση.

Όλο το προσωπικό διακρίνεται για την ευγένεια του, την προθυμία του για εξυπηρέτηση και την ταχύτητά του!

Μη χάσετε το τρένο!! Δίχως αποσκευές φεύγουμε για την επιβλητική Μόσχα. Βασιζόμενοι στο κείμενο του Stephen Poliakoff, έναν από τους ευφυέστερους και απρόβλεπτους συγγραφείς συναντούμε έναν εφευρέτη που μέσα από τα μυστικά του μονοπάτια προσπαθεί να τελειοποιήσει τον ομιλούντα κινηματογράφο. Εξαιρετικές ερμηνείες με έντονα συναισθήματα που μας αποδεικνύουν ότι και στα χειρότερα και στα καλύτερα μπορούμε να ζήσουμε πριν και μετά την «Επανάσταση».

Η Ρωσική τέχνη είναι διάχυτη αρχικά με το σφηνάκι βότκας που μας προσφέρεται αφού έχουμε ήδη καθίσει στις θέσεις μας. Παρατηρούμε αναμένοντας την έναρξη της παράστασης το σκηνικό με τις εικόνες και τις μυρωδιές του. Σκόνη με ιστορία, κηλίδες επαναστατικού αίματος, αυθεντικό σαμοβάρι, ρούχα εποχής, όραμα συνυφασμένο με αγωνία, δάκρυα και ψευδείς σχέσεις. Αριστοκρατία και επιβίωση.

Ταξίδι του μυαλού και της ψυχής με επαναστατική συνείδηση.

Εκείνο το βράδυ ήταν Όλοι πρωταγωνιστές. Μη χάσετε το τρένο!!

TRAVEL FOR ALL
Τζωρτζίνα Καλλέργη, 18.1.2006
(http://www.travelforall.gr/newsinside.asp)

Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Η Ρωσία του ’20 σ' ένα βαγόνι

Ο STEPHEN Poliakoff δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός και στην Ελλάδα βλέπουμε έργο του για πρώτη φορά. Είναι όμως αρκετά δημοφιλής στη Μεγάλη Βρετανία κυρίως για τις τηλεοπτικές μεταφορές θεατρικών του έργων. Θα εκπλαγείτε, ίσως, αν θυμηθείτε την ταινία του Stephen Frears “Bloody kids’’ (1980) όπου το σενάριο ήταν του Poliakoff.

Το έργο του «Σπάσε τη σιωπή» ευτύχησε στο εδώ ανέβασμά του. Σε μια αυτοβιογραφική παράσταση, με όλη τη δράση να εκτυλίσσεται σ’ ένα βαγόνι τρένου, σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων στη Ρωσία (1920), ο παππούς του συγγραφέα προσπαθεί να φέρει τον ομιλούντα κινηματογράφο…κάτι που τελικά κατάφερε η Warner Bros πέντε χρόνια αργότερα.

Το «Τρένο στο Ρουφ» είναι ο ιδανικότερος χώρος γι’ αυτήν την παράσταση. Ξεκινώντας από τη βότκα που θα σας κεράσουν με το που θα εισέλθετε στην αμαξοστοιχία, έχετε την αίσθηση ότι ετοιμάζεστε να ταξιδέψετε. Αυτό θα το νιώσετε αρκετές φορές στη διάρκεια του έργου. Δείτε τα αντικείμενα που βρίσκονται διάσπαρτα στο βαγόνι κι αφεθείτε στην αίσθηση της αστικής ζωής του ’20 στη Ρωσία. Η σκηνογράφος έχει κάνει καταπληκτική δουλειά! Τα κοστούμια, επίσης, της Ντόρας Λελούδα είναι από τα καλύτερα και της φετινής σεζόν (η παράσταση παίζεται για δεύτερη χρονιά).

Οι φωτισμοί του Γιάννη Δρακουλαράκου είναι εντυπωσιακοί αν αναλογιστεί κανείς το χώρο στον οποίο έπρεπε να στηθούν.

Η σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη είναι υποδειγματική. Αγάπησε το κείμενο και φαίνεται στο σεβασμό με τον οποίο το προσέγγισε. Οι ηθοποιοί, μηδενός εξαιρουμένου, εντυπωσιάζουν!

Τελικά, είναι μια πρόταση θεατρικής εξόδου που συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν πραγματικά να βιώσουν μια «διαφορετική» εμπειρία τέχνης.

ΠΟΛΙΤΗΣ
Ι.Γ.Κ., 8.3.2006 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Πολιτική και μητρική αστοργία
Ζώνεκρες οικογένειες υπό την απειλή της βίας και της αδιαφορίας

Η Τατιάνα Λύγαρη πολλαπλώς οργάνωσε, σκηνοθέτησε με ευαισθησία ως προς τα διλήμματα της εποχής στη Ρωσία (1917-1920) και έπαιξε αριστοκρατικά αλλά και δραματικά την εκπεσούσα αστή στο «Σπάσε τη σιωπή» (1984) του Στήβεν Πολιακώφ (γεν. 1952). Ανάμεσα στην αμφίρροπη τύχη μιας παλαιάς κοπής οικογένειας, εκθέτης στη νεοφώτιστη ορμή του τότε νέου σοβιετικού καθεστώτος και στην εμμονή του πατέρα – εφευρέτη να συντονίσει ήχο και εικόνα στον νεογέννητο βωβό κινηματογράφο, η παράσταση αναπλάθει μεταιχμιακές ατμόσφαιρες και ιστορικά σταυροδρόμια. Ακόμα, διεκτραγωδεί τη βία, την αλληλεγγύη και τη συγκίνηση αποχωρισμού που σφραγίζουν τους ανθρώπους όταν καθίστανται θύματα μιας ακραίας συγκυρίας, ενώ συνάμα θέλουν να ζήσουν και να δημιουργήσουν αλλά δεν αποδέχονται με κανένα τρόπο να ξεριζωθούν.

Η οικογένεια της ιστορίας μας βιώνει την περιπέτεια του διωγμού της μέσα σ’ ένα τρένο, ρωσικό του τότε και αθηναϊκό (στο Ρουφ) του σήμερα, όπου ο θεατής συμμετέχει κλυδωνιζόμενος μες στο βαγόνι και άρα σχεδόν ταυτιζόμενος με τη φοβική δράση. Ο χώρος για τους ηθοποιούς είναι ασφυκτικά περιορισμένος, αλλά τόσο η υποδεκαμετρική σκηνοθεσία όσο και οι σκηνικές διευθετήσεις μαζί με τα έξοχα κοστούμια και αντικείμενα της Ντ. Λελούδα παρέχουν φαινομενική ευρυχωρία, πιστότητα και διαρκές κλίμα απειλής. Η Μαρλένα Γεωργιάδη έστιξε με ψυχολογική και γλωσσική αλήθεια έκαστο των προσώπων στη επιδέξια μετάφρασή της, ενώ ο Σπ. Σακκάς τραγούδησε με βαθιά νοσταλγία τα συγκινημένα τραγούδια των Μ. Αλεξιάδη – Αφρ. Μάνου.

Ο νέος Φοίβος Ριμένας ολοκλήρωσε μια αδιάλειπτη αλλά και μονοσήμαντη τεχνική τρόμου στο νεαρό γιο. Ο Άρτο Απαρτιάν έδειξε την εξουσία και υπαινίχθηκε την κρυμμένη ανθρωπιά, με κύρος και ένταση. Ο Κ. Φλωκατούλας, ενώ βρήκε βρετανικό στυλ και φλέγμα στον αμετακίνητο ρατέ αστό πατέρα – εφευρέτη, ίσως η υπερβολή αυτού του φλέγματος του στέρησε άλλες πτυχές που διαθέτει ο ρόλος.

Οι Σπ. Περδίου – Θ. Βλαβιανός υποδύθηκαν τέλεια την αγριότητα των επαναστατών. Η οικιακή βοηθός, την οποία υπεδύθη με θέρμη, αγωνία, αφοσίωση και αυτοθυσία η Θωμαΐς Ανδρούτσου, απέδειξε και πάλι τις σπάνιες τυπίστικες ικανότητες αυτής της ηθοποιού, σε τέτοιο βαθμό τεχνικές και μαζί ουσιαστικές, που την ανέδειξαν το δυναμικότερο θεατρικό επιχείρημα της παράστασης. Σπάνια μονάδα.

Ο Πολιακώφ έχει σοβαρές αρετές. Στήνει δραματικές σκηνές, αντιθετικές καταστάσεις, πάσχοντα πρόσωπα. Στην προκειμένη περίπτωση έγραψε ένα ενδιαφέρον πολιτικό έργο που, καταγγέλλοντας έμμεσα τον σταλινισμό, κρατάει ίσες αποστάσεις από τη λενινιστική περίοδο και την εξόδιο περεστρόικα των καιρών μας.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Γιάννης Βαρβέρης, 12.2.2006 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Ταξίδι γνώσης και απόλαυσης

Η Λύγαρη σκηνοθέτησε το έργο με γνώση, δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα όχι μόνο της Ρωσίας της εποχής, με το λιτό σκηνικό, τα κοστούμια και τα διάφορα αξεσουάρ (για τα οποία υπεύθυνη είναι η Ντόρα Λελούδα), αλλά και με τον τρόπο που χρησιμοποιεί το τρένο (είναι στιγμές που αισθάνεσαι να ταξιδεύεις από την επαρχία στη Μόσχα)…

Συνολικά έργο που προσφέρει ένα ταξίδι γνώσης, γεύσης και απόλαυσης στη Ρωσία στις καλύτερες και αληθινά επαναστατικές - δυστυχώς λιγοστές – στιγμές της.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙA
Νίνος Φενέκ Μικελίδης, 9.4.2005 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Μια ευαίσθητη ιστορία εμπνευσμένη από την ιστορία του συγγραφέα Stephen Poliakoff παρουσιάζεται στην αμαξοστοιχία του Ρουφ, σε μια παράσταση που σέβεται τον θεατή της.

Ο συγγραφέας, με εμπνευσμένο τρόπο, δίνει μια ζωντανή εικόνα των μεγάλων γεγονότων εκείνης της εποχής. Η αφήγησή του είναι δυνατή, όπως και η ρέουσα μετάφραση της Μαρλένας Γεωργιάδη. Η Τατιάνα Λύγαρη σκηνοθέτησε δημιουργικά σκιαγραφώντας από την αρχή μέχρι το τέλος μια πλήρη, ατμοσφαιρική εικόνα…

Το σκηνικό της Ντόρας Λελούδα, αλλά και τα κοστούμια της είχαν το άρωμα της εποχής. Το ίδιο και η έξοχη, ταξιδιάρικη μουσική του Μηνά Αλεξιάδη. Στα επί βαγονιού δρώμενα για την άρτια παράσταση βοήθησαν και οι πολύ καλές και δουλεμένες ερμηνείες των επτά ηθοποιών.

ΕXODOS
14.4.2005 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Ταξίδι στο χρόνο, ταξίδι στην τέχνη

Η μαγεία του ταξιδιού κι η μαγεία του θεάτρου συνδυάζονται γοητευτικά, δύο βήματα απ’ το κέντρο της Αθήνας, μέσα σ’ ένα παλιό βαγόνι μεταμορφωμένο σε θεατρική σκηνή, όπου ο χρόνος καταργείται και οι θεατές βιώνουν την τέχνη του θεάτρου σε μια άλλη διάσταση. Φέτος, στο Τρένο στο Ρουφ, που διάγει την όγδοη χρονιά της ζωής του, η Τατιάνα Λύγαρη μαζί με τον Άρτο Απαρτιάν, τον Κώστα Φλωκατούλα, την Θωμαΐδα Ανδρούτσου, τον Σπύρο Περδίου, τον Φοίβο Ριμένα και τον Θανάση Βλαβιανό παρουσιάζουν το έργο του Στίβεν Πόλιακοφ Σπάσε τη Σιωπή, ένα συναρπαστικό έργο που διαβάζεται και ως δράμα, και ως κωμωδία, και ως σκιαγραφία χαρακτήρων, και ως ύμνος στην ανθρώπινη δημιουργικότητα…

…Aκόμη και τους κλασικούς μπορεί να τους δει κανείς με πρωτοποριακό τρόπο, αρκεί να σέβεται το κείμενο. Κι αυτόν τον σεβασμό τον βλέπει κανείς στο Σπάσε τη Σιωπή να διαποτίζει όχι μόνο το λόγο αλλά και τα αντικείμενα και τα ρούχα των ηθοποιών. Είναι κάτι πολύ πιο πέρα από οποιαδήποτε θεατρική ευρηματικότητα η ικανότητα αυτή να διαφυλάσσεται το βαθύτερο πνεύμα ενός έργου, χωρίς να υποβαθμίζεται και το στοιχείο της διασκέδασης και της απόλαυσης…

ΑΝΤΙ
Μαρία Τσάτσου, 11.2.2005 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Ο Πόλιακοφ χωρίς φανατισμό, με ακρίβεια και ισοζυγισμένες κρίσεις και για το προηγούμενο καθεστώς και τα προνόμιά του στους ευνοούμενούς του αστούς αλλά και στην επαναστατική εφηβεία του νέου καθεστώτος καθώς και τις ποικιλίες, ανάλογα με τον βαθμό ωριμότητας των ανθρώπων, στις συμπεριφορές των εκπροσώπων του, περιγράφει το υπαρξιακό δράμα ενός χαρισματικού και πείσμονος ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την κρυψίνοια της νέας τάξης, τη βία, τον παραλογισμό κάποιων απαγορεύσεων, την προκατάληψη αλλά και την αποφασιστικότητα να πάει μπροστά, έστω αγιάζοντας τα μέσα, ο σκοπός της επανάστασης…

Ο νεαρός Φοίβος Ριμένας κάνει πρώτη πολλά υποσχόμενη πρωταγωνιστική εμφάνιση. Έχει ωραία παρουσία, καλή τεχνική και χάρη αλλά κυρίως εσωτερική τεχνική που παράγει ακριβή συναισθήματα.

Ο Σπύρος Περδίου και ο Θανάσης Βλαβιανός, σε δύο έξοχες φιγούρες μπρούτων, πρωτόγονων, ορεσίβιων νεοφώτιστων επαναστατών, έξοχοι.

Ο Άρτο Απαρτιάν (Κομισάριος) έδειξε άλλη μια φορά το στέρεο, δωρικό του ταλέντο, την ακρίβεια του χαρακτηρισμού, την πλήρη συναισθηματική περιουσία και την αρμόζουσα σκηνική εικόνα.

Η Θωμαΐς Ανδρούτσου δεν είναι η πρώτη φορά που μας σταματά και μας υποχρεώνει να δούμε τη σαφήνεια με την οποία χαρακτηρίζει τους ρόλους της, τη ζεστή της σχέση με το περιβάλλον, την καταπληκτική της σχέση με την αποδοχή του κοινού και την τέλεια τεχνική της.

Η Τατιάνα Λύγαρη, παίζοντας την καλομαθημένη αστή αλλά και την Ρωσίδα αφοσιωμένη σύζυγο, έδειξε το μεγάλο σκηνικό της κύρος. Ντυμένη έξοχα από τη Λελούδα απέδειξε πως το ρούχο εποχής δεν αρκεί να το φοράς και να το φέρεις αλλά ενέχει τεκμήρια ήθους, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου και βέβαια προσωπικής καλαισθησίας, γούστου. Η Λύγαρη κάνει το κοστούμι ρόλο. Πέρα από την έμπειρη, γεμάτη ουσία, υποκριτική της.

O Φλωκατούλας πλάθει έναν ρόλο διαμάντι. Υπέροχος συνδυασμός αφέλειας, επιπολαιότητας, τυπολατρίας, πείσματος, ιδιοτυπίας ακόμη και γρουσουζιάς, ο εφευρέτης του είναι έτσι δομημένος ώστε ο θεατής φεύγει από την παράσταση μετέωρος μήπως οι ισχυρισμοί του ήταν κομπορρημοσύνη φαφλατά ή ιδιοφυή κατασκευάσματα ενός αγνού και αφοσιωμένου ερασιτέχνη…

Η Ντόρα Λελούδα δεν χρειάστηκε παρά να σημάνει το βαγόνι με αυθεντικά στοιχεία αστικής ζωής (σερβίτσια, βαλίτσες, ρουχισμό) και να σχεδιάσει θαυμάσια κοστούμια. Ο Μηνάς Αλεξιάδης και η Αφροδίτη Μάνου ως στιχουργός έγραψαν ωραία τραγούδια. Έξοχα τα τραγούδησε ο Σπύρος Σακκάς. Η Μαρλένα Γεωργιάδη μετέφρασε με την έμπειρη θεατρική τεχνική της το έργο και ο Δρακουλαράκος το φώτισε ξεπερνώντας τις δυσκολίες του χώρου.

ΤΑ ΝΕΑ
Κώστας Γεωργουσόπουλος, 18.4.2005 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Μη χάσετε το τρένο!!!
Και βέβαια μιλάμε για το «Τρένο στο Ρουφ», που οχτώ χρόνια τώρα, μέσα στα ασάλευτα – κι όμως πέρα για πέρα ταξιδιάρικα – βαγόνια του μας χαρίζει ολοκληρωμένες και πρωτοκλασάτες προτάσεις θεατρικής εξόδου. Εμείς μείναμε γοητευμένοι από την παράσταση – κομψοτέχνημα «Σπάσε τη Σιωπή».

Σ’ ένα βαγόνι τρένου θα βρείτε μία από τις πιο αξιοπρόσεκτες παραστάσεις της φετινής σεζόν: μια «εξωτική» εμπειρία για τα αθηναϊκά δεδομένα και μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση που δεν πρέπει να χάσετε.

Το τρένο των θαυμάτων: Aπό τη στιγμή που αφήσαμε πίσω μας την Κωνσταντινουπόλεως και βρεθήκαμε να περπατάμε μέσα στο σταθμό, ήταν σαν να περάσαμε σε μια διαφορετική διάσταση, πέρα για πέρα θεατρική, σχεδόν παραμυθένια…

Aτμόσφαιρα μυσταγωγική, αιθέριες μυρωδιές, μελωδικές μπαλαλάικες, κουκλίστικο περιβάλλον, δίχως υπερβολές, ούτε όμως κι εκπτώσεις. Κι ενώ απολαμβάνουμε τη βότκα που μας προσφέρεται, παρατηρούμε ότι το καλό γούστο της «οικοδέσποινας» Τατιάνας Λύγαρη είναι εμφανές σε κάθε γωνιά του χώρου: από τα σαμοβάρια και τις εντυπωσιακές αντίκες που η ίδια έφερε απ’ τη Μόσχα μέχρι τα πριονίδια που η σκηνογράφος (Ντόρα Λελούδα) κόλλησε στα περβάζια των παραθύρων εν είδει παλιοκαιρισμένης σκόνης…

Tο κείμενο αποκτά γνήσιο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή στο πρώτο αυτό ελληνικό του ανέβασμα δικαιώνεται παραστατικά από τον ίδιο το χώρο, την εξαιρετικά προσεγμένη σκηνοθεσία και τις πολύ καλές ερμηνείες όλων των ηθοποιών…

Η επίγευση; Μια εμπειρία ολικής μέθεξης που αξίζει να χαρίσετε στον εαυτό σας. ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Ιλειάνα Δημάδη, 20-27.1.2005 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc