Θεατρικό Βαγόνι

Έτσι σ’ έναν απροσδόκητο χώρο, σ’ ένα διασκευασμένο σε τρένο…τρένο, σ’ ένα βαγόνι, πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές στο Ρουφ η θεατρική εταιρεία «Αξάνα» ανέβασε το ποιητικό δραμάτιο της Αγκνιέσκα Οσιέτσκα «Λαχτάρα για κεράσια». Ο χώρος είναι απροσδόκητος και γοητευτικός, αλλά στο συγκεκριμένο έργο είναι ο χώρος που διαδραματίζεται η υπόθεση. Ένα ζεύγος ταξιδεύει και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αναπολεί, ανασυνθέτει και συγκροτεί το χρόνο της γνωριμίας τους, του γάμου τους, του χωρισμού τους. Έρωτες, πάθη, απιστίες, υστερίες, πείσματα, επαναπροσεγγίσεις, κυνισμοί, τρυφερότητες. Τέλος πάντων, ό,τι ο έρωτας σωρεύει και γκρεμίζει.

...Στη χώρα μας το έργο έπεσε στα χέρια του Πολωνού μείζονος ηθοποιού Ντανιέλ Ολμπρίνσκι και δύο ταλαντούχων ηθοποιών, της Τατιάνας Λύγαρη και του Ανδρέα Νάτσιου. Ο Ολμπρίνσκι χειρίστηκε τη μετάφραση της Ηρώς Μαυροειδή με γνώμονα  τους ρυθμούς, τα κενά, τις σιωπές και την ορμή του λόγου και καθοδήγησε τους δύο ηθοποιούς με φαντασία. Όσο παιζόταν το έργο, η αφοσίωσή τους, η πληρότητά τους, πληθωρική εκείνης, λιτή εκείνου σε παγίδευε στο σκηνικό παρόν, σε μάγευε...

...Η μουσική του Μηνά Αλεξιάδη συνετέλεσε,  μαζί με τα σκηνικά και τα κοστούμια (Κούση, Λελούδα), τους φωτισμούς (Ντεκώ), τη χορογραφία (Ζούκα) στο γοητευτικό επίστρωμα.

ΤΑ ΝΕΑ, Κώστας Γεωργουσόπουλος, 13.4.1998

 Αρχείο .doc 

Το έργο της Α. Οσιέτσκα, που παρουσιάζεται σ’ ένα βαγόνι τρένου στην καρδιά της Αθήνας, είναι μια τυπική κομεντί, τρυφερή και ευαίσθητη με ηθογραφικά στοιχεία, δεν μπορεί όμως να προβληθεί σαν αντιπροσωπευτικό της πολωνικής δραματουργίας. Παρότι ξετυλίγεται, και μάλιστα εναργέστατα, η ζωή δύο νέων ανθρώπων σε μια μικρή πόλη κοντά στη Βαρσοβία, με όλη τη γκάμα των προβλημάτων και των συνθηκών του περίγυρου, εν τούτοις ο θεατής διαπιστώνει με έκπληξη πως το έργο είναι πολωνικό όσο και αμερικανικό. Αν τα ονόματα προσώπων και πόλεων αλλάξουν, κάλλιστα μπορεί να πείσει πως διαδραματίζεται στην Αγγλία, την Ιρλανδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα ή τη Ρωσία. Αυτό ασφαλώς δεν είναι ελάττωμα του έργου, ίσως μάλιστα θα πρέπει να αναφερθεί σαν αρετή του. Το ζευγάρι που μόλις χώρισε συναντιέται συμπτωματικά σ’ ένα άδειο βαγόνι τρένου και κει αναπαριστούν τα κυριότερα περιστατικά της σχέσης τους, ώσπου στο τέλος ανακαλύπτουν πως εξακολουθούν να θέλουν ο ένας τον άλλο, είναι θέμα που μπορεί να συμβεί σε κάθε γεωγραφικό μήκος και γεωφυσικό πλάτος. Το γεγονός ότι δεν έχει το έργο φολκλορικά στοιχεία και νατουραλισμούς ηθογραφικούς δε μειώνει την ιθαγένειά του, τονίζεται αντίθετα η σκόπευση της σύγχρονης πολωνικής δραματουργίας σε πανανθρώπινο επίπεδο.

Το «Λαχτάρα για κεράσια» είναι έργο γεμάτο θεατρικές αρετές, γεγονός που για τους ηθοποιούς μεταφράζεται σε αυξημένες υποκριτικές απαιτήσεις και για το σκηνοθέτη σε ελκυστικές ευκαιρίες. Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε όλες οι ανάγκες του έργου βρήκαν ιδανική ικανοποίηση. Το ότι θα βρισκόταν ένας ολόκληρος συρμός με όλους τους απαιτούμενους χώρους ώστε να διασκευαστεί σε θεατρική αίθουσα, σκηνή, καμαρίνια και φουαγιέ και, το πιο δύσκολο, δύο ηθοποιοί να εκτελέσουν τις υπερβολικές αξιώσεις των ρόλων, είναι κάτι που δε θα φανταζόταν κανείς εύκολα. Κι όμως. Όχι μόνο εξασφαλίστηκαν τα βαγόνια και βρέθηκαν οι κατάλληλοι ηθοποιοί, αλλά και σκηνοθέτης κοντά στη νοοτροπία της συγγραφέως προθυμοποιήθηκε να αναλάβει τη σκηνική πραγματοποίηση. Με όλες αυτές τις ευτυχείς προϋποθέσεις είναι ευνόητο πως έχουμε να μιλήσουμε για μια εξαιρετική παράσταση.

Αυτό που προθυμοποιήθηκε για τη σκηνοθεσία είναι ο, γνωστός στην Ελλάδα, Πολωνός ηθοποιός Ντανιέλ Ολμπρίνσκι. Θαυματούργησε. Σ’ ένα σκηνικό χώρο λίγων τετραγωνικών εκατοστών και σε δύο καθίσματα τρένου τα δυο πρόσωπα του έργου εκτέλεσαν τα πιο τολμηρά σκηνοθετικά επινοήματα. Αγαπήθηκαν, μισήθηκαν, συγκινήθηκαν, νοστάλγησαν, ενθουσιάστηκαν, μελαγχόλησαν, μέθυσαν, χόρεψαν και τραγούδησαν. Ο ελάχιστος χώρος μετατράπηκε σε κλαμπ, σε δωμάτιο, σε άλλο δωμάτιο, σε πάρκο με αιώρα. Ένα σκηνοθετικό γύμνασμα πρωτοφανούς δεξιοτεχνίας και έμπνευσης.

Χωρίς τη συμμετοχή αυτών των δύο συγκεκριμένων ηθοποιών, όμως, πολύ φοβάμαι πως ο Ολμπρίνσκι δεν θα έφθανε σ’ αυτό το αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα. Η Τατιάνα Λύγαρη με μια ερμηνεία πολύανθη και πολύστροφη μετερχόταν από τη μια κατάσταση στην άλλη με εκπληκτική ευκολία. Μας έδειξε ένα ταλέντο πολυμερές και σε απόσταση αναπνοής από το θεατή δοκίμαζε κάθε θεατρικό είδος από μιούζικαλ σε ρομάντσα και από κωμωδία σε δράμα, με τραγουδιστικές και χορευτικές ικανότητες ασυνήθιστες για Ελληνίδα ηθοποιό. Στα ίδια επίπεδα και ο Ανδρέας Νάτσιος. Ισοδύναμος ο ρόλος, ισάξια η ερμηνεία. Ένα ντουέτο βιρτουόζων. Μέσα από μια μεγάλη ποικιλία ρόλων και υποκριτικών καταστάσεων περνάει και ο άντρας και ο ηθοποιός ανταποκρίνεται με άνεση σε όλα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως άντρες ηθοποιοί με τέτοια προσόντα και δυνατότητες σπανίζουν στο ελληνικό θέατρο και ο Νάτσιος είναι ένα πραγματικό εύρημα.

Ευαίσθητη η μουσική του Μηνά Αλεξιάδη και προσωπική. Δε φαίνεται επηρεασμένη κι αυτό είναι σπουδαίο στην εποχή όπου η μουσικές όλο και κάποιον θυμίζουν. Πολύ καλή και η προσαρμογή των στίχων των τραγουδιών από την Αφροδίτη Μάνου. Απρόσκοπτη και ρέουσα επίσης και η μετάφραση της Ηρώς Μαυροειδή. Άθλος η διαμόρφωση του χώρου από τη Λέα Κούση. Κοντολογίς μια εξαιρετική δημιουργία. Αν, ωστόσο, ο θεατής αποκομίζει μια ασυνήθιστη εμπειρία, πολύ λίγο αυτό οφείλεται στον ασυνήθιστο τόπο και στο χώρο που τελείται, αλλά στους συντελεστές και πιο πολύ στους δύο ηθοποιούς.

ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, Αδριανός Γεωργίου, 10.1.1998

 Αρχείο .doc 

…το κείμενο προσφέρεται για καινοπρεπείς πρωτοβουλίες, που η θιασάρχισσα (με τον …Πολωνό σκηνοθέτη Ντανιέλ Ολμπρίνσκι) πιάνει από τα μαλλιά.

…Εύστοχη, πειστική και αισθαντική, η Τατιάνα Λύγαρη ακροβατεί στις συναισθηματικές εναλλαγές του ρόλου της με τη γνώριμη εσωτερικότητά της. Πηγαία ανταποκρίνεται στο ρόλο του ο Ανδρέας Νάτσιος, που αναδιπλώνεται με μοναδική ευλυγισία στις συναισθηματικές μεταπτώσεις του ήρωά του.

TV SHOW TIME, 4.4.1998

 Αρχείο .doc 

Η πρόσφατα χαμένη ποιήτρια και στιχουργός Αγκνιέσκα Οσιέτσκα μας καλεί να συμμεριστούμε τη «Λαχτάρα για κεράσια», έργο τρυφερό και λυρικό, που η Ηρώ Μαυροειδή μετέφρασε λιτά και παραστατικά. Καθώς το έργο διαδραματίζεται, όπως είπαμε, σε ένα βαγόνι τρένου, η Τατιάνα Λύγαρη συνέλαβε την ευτυχή ιδέα της εγκατάστασης του σκηνικού χώρου της δράσης σε ένα πραγματικό βαγόνι του ΟΣΕ στο Ρουφ. Ιδέα που σίγουρα παρουσίασε συναρπαστικές δυσκολίες για τη Λέα Κούση, η οποία τις ξεπέρασε ευρηματικά και κατάφερε με τη συνδρομή ελαχίστων αντικειμένων να διευρύνει τον περιορισμένο χώρο και να τον προσφέρει για υποκριτική δράση. Η συγγραφέας εμφανίζει τους σχεδόν μεσήλικες ήρωές της να πρωταγωνιστούν σε μια πλήρως θεατρική αναπαράσταση φάσεων που σημάδεψαν την προηγούμενη ζωή τους και τους οδήγησαν στο διαζύγιο. Οι φάσεις αυτές, σπαρταριστές και επεισοδιακές, σκηνοθετήθηκαν από το γνωστό ηθοποιό του Αντρέι Βάιντα, Ντανιέλ Ολμπρίνσκι, με χιούμορ και σκιές μελαγχολίας σε ένα διαρκές μεταμορφωτικό ντελίριο.

…η παράσταση ρέει φυσικότατα, δίνοντας την ευκαιρία για ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας από τον Ανδρέα Νάτσιο, που εξέπληξε με τη δεινότητα και την ένταση με την οποία απέδωσε τις μεταπτώσεις του ήρωα. Η Τατιάνα Λύγαρη από την πλευρά της, περισσότερο συγκρατημένη κινητικά, ενσάρκωσε με πειθώ και λυρική δύναμη την εύθραυστη ζωτικότητα μιας γυναίκας που η ωριμότητα δεν κατάσχεσε, όπως συνήθως συμβαίνει, τα όνειρα της νιότης της…

ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, Ηρακλής Λογοθέτης, 13.2.1998

 Αρχείο .doc 

Είναι δυνατόν να γίνει παράσταση μέσα σ’ ένα βαγόνι τρένου; Είναι δυνατόν δύο μόνο πρόσωπα να σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον; Ναι, είναι, όταν το ταλέντο και η αγάπη για το καλό θέατρο περισσεύουν…

Πρωτότυπη ιδέα    
Η ιδέα αποδείχτηκε καταπληκτική. Παράσταση μέσα σε βαγόνι τρένου, μια και η υπόθεση και τα συναισθήματα διαδραματίζονται μέσα σε αυτό. Πέρα όμως από την πρωτοτυπία, έχουμε και άλλα θετικά στοιχεία. Ομάδα καταπληκτικών συνεργατών, με πρώτο και καλύτερο τον μεγάλο Πολωνό ηθοποιό Daniel Olbrychski… Όλοι τους έδειχναν μεράκι και αγάπη, αλλά και σεβασμό στο θεατή.

Η παράσταση
Nέα, όμορφη, ιδιοκτήτρια διαμερίσματος, διαζευγμένη χωρίς δική της υπαιτιότητα, ζητά γνωριμία με κύριο ευπαρουσίαστο, λεπτό, ξανθό. Αυτό είναι η αιτία και η αφορμή ώστε δύο υπέροχοι ηθοποιοί στα χέρια ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη να δείξουν την ποίηση, τον έρωτα και, τελικά, τη ζωή. Η Τατιάνα Λύγαρη ως «η γυναίκα του τρένου» είναι τόσο όμορφη, τόσο ζωντανή και τόσο διαβασμένη και μπασμένη στο ρόλο της που φαίνεται να πέτυχε με αυτό που εκεί στις γραμμές συντελείται, ένα μικρό θαύμα. Πρέπει να δόθηκε πολύ στο όλο εγχείρημα και στο ρόλο αυτό που τον αγαπά ιδιαίτερα, και αυτό της βγαίνει. Περνά από όλες τις αποχρώσεις των συναισθημάτων, τραγουδά, χορεύει και φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα, μια και συμμετέχει ολόψυχα σ’ αυτό που κάνει. Ο «άντρας του βαγονιού» Αντρέας Νάτσιος υποθέτω πως χάνει τουλάχιστον τρία κιλά σε κάθε παράσταση, αφού δίνει όλο τον εαυτό του σε ένα αληθινό παίξιμο και ακολουθεί και αυτός κατά πόδας τη Λύγαρη σε όλο αυτό το μαγικό ταξίδι των συναισθημάτων. Αν είχαμε βραβείο για τους ηθοποιούς στο θέατρο, τότε οι δύο καλοί ηθοποιοί θα το άξιζαν σίγουρα γι’ αυτή την προσπάθειά τους.

…η Αφροδίτη Μάνου με τη στιχουργική της και την ερμηνεία της σε ένα τραγούδι δίνει το στίγμα της.

Συμπέρασμα: Ανεπιφύλαχτα σας λέμε να πάτε στο «Τρένο στο Ρουφ».

Είναι κάτι που αξίζει τον κόπο…

EXODOS, Σάκης Τσιλίκης, 13.2.1998

 Αρχείο .doc 

Το θεατρικό «ταξίδι» σκηνοθέτησε με κέφι και αρκετή δόση φαντασίας ο Πολωνός ηθοποιός Ντανιέλ Ολμπρίχσκι. Το στενόχωρο βαγόνι μετατράπηκε έξυπνα, άλλοτε σε αίθουσα χορού, άλλοτε σε πάρκο, άλλοτε σε γήπεδο τένις και σε αποβάθρα τρένου, ακολουθώντας τους ευαίσθητους ήρωες στο ταξίδι των μικρών ιστοριών τους. «Ευλύγιστοι» ηθοποιοί – κλόουν, η Τατιάνα Λύγαρη και ο Ανδρέας Νάτσιος διαθέτουν όλα τα απαραίτητα προσόντα ενός ηθοποιού που παίζει μιούζικαλ: καλή φωνή και κίνηση και μια αστραφτερή παρουσία που «εκπέμπει».

…Όποτε θελήσετε να δοκιμάσετε μια διαφορετική ταξιδιωτική εμπειρία μες στο σιδηροδρομικό σταθμό του Ρουφ όπου βρίσκεται εγκατεστημένο το τρένο, οι διαδρομές της ζωής και της καρδιάς ταξιδεύουν πάντα «πρώτη θέση»!

DIVA, 2ος 1998

 Αρχείο .doc 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ. Γοργή, νευρώδης και ανάλαφρη. Η πρώτη ενός σπουδαίου ηθοποιού… του Ντανιέλ Ολμπρίχσκι.

…Μια πλήρης, συναρπαστική αίσθηση – μαζί με τους φωτισμούς της Ελευθερίας Ντεκώ – ταξιδιού με τρένο.

ΤΑ ΝΕΑ, Γιώργος Δ. Σαρηγιάννης, 21.4.1998

 Αρχείο .doc