Μουσικό Βαγόνι

Music on train
Το ακατόρθωτο…
Πρωτότυπη μουσικοχορευτική παράσταση είναι αυτή που λαμβάνει χώρα αλλά όχι χώρο στο τρενοθέατρο του Ρουφ! Η Τατιάνα Λύγαρη μας ξαφνιάζει γι’ άλλη μια φορά ευχάριστα, έχοντας την καλλιτεχνική επιμέλεια και σκηνοθεσία όσων διαδραματίζονται. Με όχημα το αριστοκρατικό Wagon Restaurant του αληθινού Orient Express του 1924, η παράσταση μας μεταφέρει σε άλλες εποχές. Στην Ελλάδα αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο δεν έχει πραγματοποιηθεί κάτι παρόμοιο. Δε μιλάμε βέβαια για τη σύλληψη της μουσικοχορευτικής παράστασης αλλά και για την τοποθέτησή της και την εξέλιξή της μέσα σ’ ένα τέτοιο χώρο…

Music please…
Το τρένο φέτος, ακολουθεί συναρπαστική διαδρομή και οι αφίξεις γίνονται σε σπουδαίους «μουσικούς» σταθμούς… Οι εποχές μέσω της μουσικής διαδέχονται η μια την άλλη. Οι τραγουδιστές και οι χορευτές στην πραγματικότητα δραματοποιούν τα κομμάτια φτιάχνοντας ένα ενιαίο σύνολο. Οι φωνές, οι μελωδίες και οι κινήσεις τους φορτίζουν εναλλάξ θετικά και αρνητικά την ατμόσφαιρα, βάζοντας το θεατή στην ευχάριστη αναμονή της συνέχειας.

Ταξίδι στο παρελθόν με ταλέντο και στιλ
Δυο τραγουδιστές και δυο εκπληκτικά επιδέξιοι χορευτές συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων κάτω από τους ήχους της υπέροχης ορχήστρας που συμπράττει στην παράσταση. Όλοι οι ρυθμοί δίνονται από τέσσερα μουσικά όργανα, κοντραμπάσο, πιάνο, κιθάρα και κρουστά. Πρόκειται λοιπόν, για παράσταση που μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή και σ’ αυτό βοηθά και αναπαλαιωμένη προπολεμική εστιάμαξα. Το ντεκόρ είναι ειδυλλιακό και κατά τη διάρκεια της παράστασης, λόγω έλλειψης της κλασσικής σκηνής, οι χορευτές και οι τραγουδιστές κινούνται ανάμεσα στα τραπέζια με μεγάλη επιδεξιότητα. Το αποτέλεσμα δεν υστερεί σε θέαμα παρά τον εξαιρετικά μικρό χώρο που προσφέρεται για δράση…Στην ορχήστρα, εκτός από το ιδιαίτερο ύφος που προσδίδει το κοντραμπάσο, εντυπωσιάζει και η φωνή της Δέσποινας Στεφανίδου που παίζει και πιάνο…

ΦΟΥΑΓΙΕ
Χαρά Κοντάκου, 1.3.2006 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc 

Το «κυρία μουσική, Χορεύετε;» στα βαγόνια του Τρένου στο Ρουφ
Ταξίδι στο χώρο του θεάτρου
Παρόλο που πολλοί διαμαρτύρονται πως λίγο ή πολύ δεν υπάρχει και τόσο μεγάλη ποικιλία για ψυχαγωγία στην Αθήνα, αυτό τελικά δεν είναι και τόσο σωστό αν το ψάξει κανείς το πράγμα λίγο παραπάνω.

Η Τατιάνα Λύγαρη ας πούμε εδώ και λίγα χρόνια είχε μια ιδέα πολύ έξυπνη, να φτιάξει θέατρο στα βαγόνια ενός τρένου που είναι σταματημένο στο Ρουφ. Με το πρώτο άκουσμα, λες μια ωραία ιδέα, αλλά και οι καλύτερες ιδέες κινδυνεύουν από την άσχημη εκτέλεσή τους. Στην περίπτωση της κ. Λύγαρη αυτό δεν ισχύει.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανε τα όνειρα πράξη με τον καλύτερο τρόπο, δημιουργώντας στο πιο, φαινομενικά, αφιλόξενο περιβάλλον μια κατάσταση που δεν έχει μόνο στυλ, αυθεντικό στυλ, αλλά και ουσία. Και κάποια στιγμή προέκτεινε τις διαστάσεις της αρχικής ιδέας και σε ένα βαγόνι του ιστορικού Όριεν Εξπρές έφτιαξε κάτι μεταξύ μουσικού θεάτρου και καμπαρέ – όπως ήταν τα προπολεμικά καμπαρέ – με μικρή, αλλά καλή ορχήστρα και λίγους αλλά ταλαντούχους ερμηνευτές που δημιουργούν ένα κλίμα μιας άλλης εποχής, πάνω απ’ όλα ένα κλίμα καλού γούστου και υψηλής αισθητικής σ’ ένα βαγόνι καλόγουστο, αναπαλαιωμένο, όπου μπορείς να φας πολύ καλά και φτηνά, να πιεις και να ζήσεις τη γοητεία ενός άλλου κόσμου.

Ευτυχώς η κ. Λύγαρη με σωστούς συνεργάτες έστησε αυτή τη μουσική παράσταση με τέτοιον τρόπο που να μη δημιουργεί στο θεατή την αίσθηση πως οι ερμηνευτές «πνίγονται» από τη στενότητα του χώρου, το αντίθετο μάλιστα, έπειτα κατορθώνουν αυτοί οι ερμηνευτές που λέμε, με τη βοήθεια του περιβάλλοντος χώρου να κάνουν τους θεατές συμμέτοχους και συνένοχους και πρωταγωνιστές σε ένα μεγάλο, ωραίο σκηνικό μιας ολοκληρωμένης παράστασης.

Σωστή επιλογή
Σαφέστατα στη συγκεκριμένη παράσταση, όπως και στις προηγούμενες βέβαια ανάλογες που έχουν ανέβει στο χώρο, πρωταρχικό ρόλο παίζει η σωστή επιλογή των τραγουδιών, κάποια πολύ γνωστά, κάποια πιο σπάνια, κάποια σε πολλές διαφορετικές γλώσσες – όπως το «Μακ, δε νάιφ» των Βάιλ-Μπρεχτ – που ερμηνεύονται με αριστοτεχνικό τρόπο από τη Χαρά Κεφαλά και το Μιχάλη Μαρίνο, οι οποίοι ερμηνεύουν, χορεύουν, παίζουν με φανερά κεφάτη διάθεση, ταλέντο και γοητεία. Τους συνοδεύουν δύο καλοί χορευτές, οι Ιωάννης Επισκόπου και Ελισάβετ Καρανάσου και τέσσερις εξαιρετικοί μουσικοί, η Δέσποινα Στεφανίδου, ο Νίκος Κοταράς, ο Θοδωρής Λυγνός και ο Κωστής Μεϊδάνης. Δε χρειάζεται να πούμε πόσο σωστή δουλειά έχει γίνει και στον τομέα της σκηνοθεσίας από την Τατιάνα Λύγαρη και στις χορογραφίες από τον Φωκά Ευαγγελινό αλλά και στους φωτισμούς από τον Σάκη Μπιρμπίλη.

Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά πόσο μεγάλη δυσκολία έχει να στήσεις με λιτά μέσα σε μικρό χώρο μια μουσική παράσταση που οφείλει να σου δίνει την αίσθηση του μεγάλου και του λαμπερού. Κι αυτό το καταφέρνει...

...Η παράσταση που φέρει τον τίτλο «κυρία μουσική Χορεύετε;» πριν απ’ όλα διαθέτει γοητεία, λάμψη, νοσταλγία και είναι από τα πράγματα που σε βοηθούν να περάσεις μια επί της ουσίας διαφορετική και εντελώς διαφορετική από το συνηθισμένο νύχτα στην Αθήνα…

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ
Ιάσων Τριανταφυλλίδης
25.1.2006 Κατεβάστε το αρχείο της κριτικής:  Αρχείο .doc