| Κριτικές
Κριτική Αντιγόνης Κάραλη για το Κολιέ της Ελένης
Το Τρένο γεμίζει συγκίνηση
Μια ελεγεία στην απώλεια, το έργο της Καρόλ Φρεσέτ «Το κολιέ της Ελένης» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη στο Θεατρικό Βαγόνι
Εντυπωσιασμένη. Από την ενέργεια, την οικειότητα και την αμεσότητα του χώρου. Συνεπαρμένη. Από το γεγονός ότι για πρώτη φορά άκουσε το κείμενό της στα Ελληνικά. Γοητευμένη από την παράσταση δήλωνε την Παρασκευή το βράδυ, η γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέας Καρόλ Φρεσέτ. Η τελευταία παρακολούθησε την επίσημη πρεμιέρα του έργου της «Το κολιέ της Ελένης», μια ελεγεία για την απώλεια, τοποθετημένη στο ρεαλιστικό τοπίο μιας ρημαγμένης από τον πόλεμο πόλης, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, που ανέβηκε στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας - Θεάτρου το «Τρένο στο Ρουφ». Γραμμένο το 2001 στη Βηρυτό και μεταφρασμένο ήδη στα Γερμανικά, στα Πορτογαλικά, στα Αγγλικά (και τώρα και στα Ελληνικά από τη Μαρία Ευστρατιάδη), το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και κοινωνική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.
Είναι ένα «μαργαριτάρι» ανθρωπισμού, γεμάτο συγκίνηση και αισιοδοξία που οδηγεί τον Βορρά να δει τον Νότο, τη Δύση να δει την Ανατολή, τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις τους αλλά και το παντοδύναμο κοινό στοιχείο τους, που είναι η ανθρώπινη υπόσταση. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι το θέατρο μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί ν αλλάξει τη ματιά μας γι αυτόν.
Πάνω σε αυτούς τους δύο άξονες πάτησε η σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη (κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο), παρουσιάζοντας μια παράσταση δεμένη και μεστή.
Με προβολές που «αγκάλιαζαν» τον χώρο κι ανάλογους ήχους, δημιούργησε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, ταιριαστή στον τόπο δράσης της ιστορίας.
Εκμεταλλευόμενη, όπως πάντα, το κάθε τετραγωνικό εκατοστό του θεάτρου-βαγονιού πέτυχε μια άριστη χωροταξία κι έδωσε στα πρόσωπα την άνεση να κινηθούν σωματικά αλλά και «ψυχικά».
Ο Βαγγέλης Ρόκκος (Ναμπίλ) και η Ανατολή Αθανασιάδου (Σάρα) απέδωσαν με πειστικότητα τους ρόλους τους, ενώ η ίδια η Τατιάνα Λύγαρη υποδύθηκε την Ελέν, μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σ' ένα συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής. Σε μια βόλτα της χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Σε μία τρελή αναζήτηση ψάχνει αυτό το ταπεινό και εύθραυστο αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο Ναμπίλ, ένας ταξιτζής, είναι ο οδηγός και προστάτης της σ' αυτή την ξέφρενη κούρσα.
Η αναζήτηση την οδηγεί και σε μια πιο προσωπική αλήθεια που αφορά τη δική της ζωή και το δικό της αίσθημα απώλειας, σε μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης. Μέσα από την κατανόηση του άλλου που μιλάει άλλη γλώσσα και έχει άλλη νοοτροπία αλλά βιώνει τα ίδια αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αγιάτρευτου πόνου, η Ελέν μετακινήθηκε ως προς τις αντιλήψεις της, κατάφερε να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις αμφιβολίες της και να αποδεχτεί τις προσωπικές της απώλειες.
Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ
Αντιγόνη Καράλη |
Αρχείο .doc